Od Jasminy Cd. Jonathan

Wydarłam się na basiora. Mam dosyć ciągle coś ode mnie wyciąga. Jak nie to to tamto! Jak nie tamto to to! To jest denerwujące. 

- Że co? - chyba był oszołomiony 

- Że to. Zadowolony? A zapomniałam! Leć teraz do alfy, na co ty w ogóle czekasz? Co ty tu jeszcze robisz? A może ty nie chcesz iść do alfy? - 

- Jasmina, uspokój się - mówił 

Ja go nie słuchałam mówiłam ciągle swój monolog o tym, że muszę mu się ze wszystkiego spowiadać. Jonathan stał oszołomiony. Po chwili zrobiło mi się duszno. A już chwilę później zrobiło mi się ciemno przed oczami. Nagle z tej ciemności pojawił się jakiś wilk. Wokół niego pojawiła się łuna białego światła. 

- Czy ja żyję? - zapytałam śmiejąc się

- Tak żyjesz... - odpowiedział głos

 - To czemu tu jestem? - nadal się śmiałam jak opętana 

Nagle wszystko się skończyło. Przestałam się śmiać, duch zniknął, a ja wróciłam do żywych. 

- Aaaaaaaaaaa!!!! - krzyknęłam podskakując 

- Co? - zapytała jakaś osoba 

Przyjrzałam się jej, to był Jonathan. Podeszłam do niego i spuściłam łeb. Powiedziałam jedno krótkie słowo:

- Przepraszam - 

I odeszłam. 

Jonathan?